Romanom Hansenova djeca Ognjen Spahić se u kontekstu nove crnogorske književnosti pozicionirao kao osoben autor, stekavši brzo popularnost izvan Crne Gore i okitivši se vrijednim književnim priznanjima. Hansenova djeca su u tematskoj ravni roman o posljednjem evropskom leprozorijumu, no smještanjem radnje na jugoistok Rumunije u vrijeme neposredno pred i nakon pada Čaušeskua, Spahić je jasno naznačio alegorijski potencijal svojega romanesknog prvijenca. Ispripovijedan u prvome licu, roman poprima oblik intimne ispovijesti neimenovanoga naratora koji je istovremeno i jedan od stanovnika leprozorijuma. Nije to tek suhoparna ispovijest oboljelog, već kompleksna, stilski bogata, žanrovski uvjerljiva i pripovijedno snažna kompozicija sastavljena od niza reminiscencija i priča o bolesti i pacijentima, o odstranjenima iz svijeta i smještenima u ograđeni prostor u kojem vladaju patnja, bol te borba za opstanak, o planovima za bjekstvo iz prostora dehumanizujuće izolacije i neizbježnoj samoći.