Димитар Башевски спаѓа во елитната група македонски романсиери. Неговиот роман Бунар во 2002 година беше прогласен за роман на годината во Македонија. Романот типолошки може да се определи како психолошки роман. Во центарот на раскажувањето е бунарот како метафора за длабокото и скриеното, за копањето во себе до она вирче вода во кое како во мало огледало човекот ќе ги види сопствените (и на другите) победи, но и нешто што можеби било подобро и да не го видел – поразите, моралните падови, грешките спрема себеси и спрема другите, суетата. Главниот јунак, воден божем од благородни побуди, се зазема, во едно оддалечено место да ископа за луѓето бунар, а произлегува дека тие побуди не се сепак лишени од суета и од скриената потреба за подвластување на другите. Авторот се обидува да ги открие душевните и моралните последици. Во романот се испреплетуваат минатото и сегашноста преку повеќе раскажувачки тека и преку поврзувањето на различни судбини.
